Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como Tiempo de reflexión

Ser artista

Imagen
Ser artista. Ser artista es ver castillos en el cielo, es caminar sobre la lluvia y no bajo ella, es respirar y volar al mismo tiempo. Ser artista es sentir cómo la música te recorre por dentro, te sacude, te emociona con cada nota, letra o matiz nuevo que vas descubriendo cuantas más veces la escuchas. Ser artista es buscar historias entre gotas de acuarela, es escribir en servilletas ideas fugaces como las estrellas. Ser artista es una forma de vida en sí misma, es una forma de ver el mundo. Creo que todas las personas tienen algo de artistas, porque el arte no se puede encasillar en dibujar, cantar o escribir, porque arte es una interpretación que le damos a la vida. Ser artista no es dedicarte a una profesión relacionada con el arte, no es un hobby, no es escribir bien o tener una voz bonita. Ser artista es que una sola palabra te pueda remover por dentro, son las ideas imposibles que se empiezan a tejer en tu mente. Son los colores, la música, los sonidos, el temblor antes de la t...

A todos los chicos de los que no me enamoré

Imagen
A ese compañero de clase que te parecía guapo pero con el que apenas llegaste a hablar, además de que ya tenía pareja. A ese chico del supermercado tras el que esperaste en la cola para pagar sin que llegarais a intercambiar una sola palabra, porque que no os engañen, no vais a conocer al amor de vuestras vidas en la cola del súper y a quien le haya pasado es la excepción que confirma la regla. Al chico al que no podías evitar mirar en el autobús o en el metro, imaginando miradas compartidas que no existían. Ese chico con el que te cruzaste por la calle, mientras deseabas que levantara un momento la mirada para que se cruzara con la tuya. Al chico que siempre veías por los pasillos de la facultad, que creíste que se había fijado en ti, pero que desde entonces no volvió ni a mirarte. Al amigo de tu amigo con el que hablaste con tanta naturalidad y del que después descubriste que ya estaba con alguien. Al de la parada de autobús, aquella tarde en la que te preguntabas si llegaríais ...

El abismo literario y otras historias de miedo

Imagen
¡Muy buenos días otra vez, mis queridísim@s fantasiófil@s! ¿Sabéis por qué son tan buenos días? Pues porque ¡estoy publicando entrada otra vez en el blog! , como había prometido: maravillosamente increíble. Van dos entradas, una cada dos semanas, como hacía en segundo de bachillerato. Sé que no son suficientes para decir que he recuperado el ritmo, pero no es solo lo que llevo hecho sino cómo me siento al respecto lo que importa en este caso. Porque puede que en la práctica dos entradas no signifiquen nada, o que desde fuera parezcan algo insignificante, pero a mí, a nivel de realización personal, suponen mucho. Y quiero que la que publiqué hace dos semanas suponga el principio de una etapa mejor (muuuuucho mejor) que la que he atravesado (y sigo atravesando, porque todavía me queda un larguísimo camino para dejarla atrás) este último año. Por eso precisamente he decidido escribir sobre el abismo literario (como he decidido llamarlo yo): el peor terror de cualquier escritor. ...

Estudar Lingua e Literatura Galegas. 1º ano

Imagen
Ola!! Había tempo que quería escribir esta entrada contando a miña experiencia en filoloxía galega. Veredes, cando aínda ía en bacharelato e estaba decidindo que quería estudar, non atopei nin unha soa páxina ou vídeo de ninguén que contase a súa experiencia. Tiven que guiarme polo que contaban estudantes doutras filoloxías (que me serviron porque as filoloxías dos diferentes idiomas seguen todas máis ou menos a mesma metodoloxía), aínda que a min o que me interesaba era coñecer concretamente o que outras persoas opinaban sobre o grao de Lingua e Literatura Galegas , porque eu estaba entre filoloxía galega ou española. Foto de Lisa Fotios en Pexels Feita esta introdución, creo oportuno comentar que eu estou estudando Lingua e Literatura Galegas na USC , que aínda que é a única universidade que oferta o grao de galego, hai outros graos como o de galego-portugués no que tamén se estuda o galego. Agora mesmo estou comezando o meu segundo ano na carreira, así que a expe...

Historias de estrellas

Imagen
⭐A Sandra. Que la magia de las Estrellas te guíe siempre por los muchos caminos que decidas recorrer.⭐ Desde el principio de los tiempos, los seres humanos hemos mirado al cielo en busca de respuestas. Hemos creado historias mirando las peculiares figuras que forman las estrellas, historias que contestan a las grandes preguntas de la humanidad y que, durante siglos, han proporcionado consuelo a los curiosos. Incluso hoy en día, que sabemos que esos cuentos antiguos sobre dioses son solo mitos creados por nosotros mismos, seguimos difundiendo esas historias como parte de nuestra cultura. Vemos las estrellas como un consuelo en la noche, como nuestras guías, incluso como nuestros confidentes. ¿Quién no ha mirado alguna vez al cielo y ha descubierto sus más profundos secretos? Buscamos desahogarnos con los astros, aun sabiendo que se encuentran mucho más lejos todavía de lo que aparentan estarlo. No obstante, siempre parecen observarnos, como unos viejos amigos preocupados por ...

Eres tú

Imagen
¡Hola, personitas del Universo! Siento mucho compartir con vosotres esta entrada 5 días más tarde de lo que tenía previsto (!!), pero Selectividad llega pronto y después ya podré cumplir como os merecéis con los horarios que nosotras mismas hemos establecido para el blog (es decir, 1 entrada cada sábado ^^). Levantaré un altar de flores rojas para disculparme con Rush y, sin más dilación, os dejo con unas palabras que escribí hace tiempo y que me siguen llegando al corazón igual que antes. Espero que las disfrutéis ❤. Photo by  Vero Photoart  on  Unsplash Eres tú quien me espera, quien me inspira, quien convierte mis noches en día. Eres esa luz que por las mañanas me invita a seguir, eres esa brisa que alivia mi asfixia. Eres un recuerdo lejano que nunca me dejará caer, pero eres eso, solo un recuerdo. Yo, aferrada al pasado, te dejé ir y me quedé quieta, mirando. Debí haber gritado o llorado, debí haberte agarrado con fuerza para retenerte a mi lado. Pero ...

Prisioneros del tiempo

Imagen
Imagen sacada de ionwhitepoetry "Deja de engañarte a ti mismo: la libertad que creías poseer no es más que una simple ilusión, un espejismo que ha creado esta sociedad para mantenerte cautivo hasta el fin de tus días. Así que abre los ojos y enfréntate a la realidad, la realidad de un mundo que está regido por un tirano llamado Tiempo. Control, manipulación, terror. Sin darte cuenta, te han llevado a su terreno, y ahora ya es demasiado tarde para cambiarlo. Estás a su merced desde la primera vez que te esposan con esos grilletes que reflejan las horas, para recordarte que estás y estarás por siempre atado a esos preciados segundos que se escapan en cada suspiro. Desde el principio lo has sabido, pero nunca quisiste reconocerlo. Que marcan cada día con una crueldad abrumadora, que te someten al paso de las horas, que tu vida no importa. Porque el propio tirano tiene el poder de decidir cuándo se acabó el tiempo para ti. Y ahora que eres capaz de verlo, llegó el momento de p...

La primera página del 2018

Imagen
¡Muy buenas, amantes de la fantasía! Como suele decirse, año nuevo, entrada nueva :). El 2018 llega con fuerza y con un montón de nuevas experiencias y sorpresas, pero ¡aquí seguimos en Tardes de Fantasía con tantas ganas de escribir como de costumbre! (Bueno, algunas veces más que otras, para qué negarlo). Por eso, aunque este año esté patas arribas, Sindy y yo seguiremos escribiendo y dejándonos llevar por la fantasía como hemos hecho siempre. Y es que estoy de buen humor (creo que se me nota un poquito jeje). No sé por qué exactamente, pero es así. Quizá son mis propósitos para este año o, más bien, "mi único" propósito: ponerme realmente en serio con todo lo que sea importante para mí. Esto incluye, por supuestísimo, escribir, escribir y volver escribir (tanto como beben los peces), y otras cosas como los estudios (evidentemente) y el japonés (que también es importante para mí, aunque de forma distinta). Pero no sé, creo que mi buen humor es por otra cosa....

Libre

Imagen
Non, non podes facelo. É imposible. Por que intentalo sequera se é imposible? Así, señoras e señores, é como morren os soños, afogados nun mar de “non”. Pois chegou a hora de dicir que si: SI son capaz, SI é posible, SI o vou facer. Que por que intentalo se é imposible? Como pode alguén saber se é imposible ou non cando se resigna antes de probar? Está claro, no mundo existe tantísima xente que prefire darse por vencida que ás veces ata consomen aos que optamos por intentar. E cando nos poñemos de novo unha meta alta, que é o que fai esta xente? Apóianos? Non, o que fan é dicir, unha e outra vez: “iso é imposible, non o ves? Non sexas sempre tan infantil”. A estas persoas, dígolles: Onde ti dis "infantil" eu diría "soñador", e ás veces penso que o problema é que a xente non ten suficiente de soñadora. Non sería este un mundo mellor se todo o mundo crese que os soños poden chegar a facerse realidade, por imposibles que parezan? En vez de desa...

Y si solo...

Imagen
Y si solo me atreviese a admitir lo que me atormenta algunas nostálgicas noches, si solo gritara esas palabras que, fugaces, cruzan mi mente; si solo me dejara de síes y solos… Esta llamada que nadie oirá es lo que ahora mismo suplican mis manos, mis ojos, este boli sobre el papel. “Escúchame”, quiero gritar, “siénteme, óyeme, mírame, tócame, háblame, explícame, ayúdame, abrázame, quiéreme, demuéstralo y sobre todo no me ignores”. Porque tras estas silenciosas palabras estoy yo. A veces desearía oír un gracias, sentirme útil y real. Aunque sé que mis sueños y fantasías son difíciles de lograr, absurdos para muchos. Y aquí sigo, esperando esas palabras de esperanza que siempre transmito pero pocas veces recibo de vuelta. Este mundo sería mucho más sencillo con una sonrisa. Soy egoísta por quejarme, y sin embargo estoy segura de que tan solo busco un mundo mejor, alegre y esperanzado... Algún día… Pero algún día queda muy lejos, debe ser ahora, debo esforzarme para que ese día l...

Empezamos 2º de BAC, sentimientos contradictorios

Imagen
Lo que empezó siendo una entrada, terminó siendo una conversación… Rush: Estos días son un caos. Sí, lo siento, pero no hay otra forma de describirlos: caos, un remolino de emociones contradictorias que nos llevan a parar una y otra vez a la misma idea, y es que estamos a punto de adentrarnos en el tan temido 2º de bachillerato. Y no podemos evitar preguntarnos si estamos preparadas, si, después de todo el esfuerzo para acabar nuestros libros este verano, todavía tendremos fuerzas para empezar el curso con buen pie. Es una duda razonable, ¿no? Porque 2º de Bach no es un curso cualquiera, y lo último que queremos es dejar de lado todos nuestros proyectos (que, para bien o para mal, no son pocos). Nos deprimimos, nos agobiamos y nos ponemos terriblemente nerviosas por lo que nos espera (somos humanas, no podría ser de otro modo). Pero eso solo son tonterías. Sindy: No puedes engañarte a ti misma, Rush, ¡no son tonterías! Rush: Sí, lo sé demasiado bien. Pero es la mejo...

A ti, que me lees

Imagen
A ti, que me lees, te dedico estas palabras. ¿Por qué? Te preguntarás. ¿Tiene que haber alguna razón para agradecerte que te pases por aquí? La verdad es que hoy estoy feliz y quería compartirlo con el mundo , con cualquier estrellita solitaria que surque el cielo o contigo , que navegas por nuestras Tardes de Fantasía en busca de sentimientos, reflexiones o simplemente aventura. Estoy feliz porque aunque tengo un proyecto demasiado grande entre manos para el poco tiempo que me queda, estoy orgullosa con lo que estoy consiguiendo. El plazo del concurso al que quiero enviar a mi pequeñín, el Proyecto Viento , termina el 5 de septiembre y voy por el capítulo 11 de 20 (más la demasiado necesaria revisión). Sumado a que la semana que viene apenas voy a tener tiempo para escribir, voy más que justa con el plazo… Y aun así estoy feliz, ¿no es increíble? Estoy feliz porque lo estoy tomando en serio, porque estoy disfrutando mucho con cada diálogo, cada acción o cada personaje d...

La vida entre dos mundos

Imagen
¡Hola de nuevo, queridos lectores! Hoy vengo con un nuevo dilema, y es qué hacer cuando tu vida está en medio de dos mundos . Supongo que os estaréis preguntando qué es exactamente lo que quiero decir. Pues bien, Sindy y yo estamos acabando 1º de bachillerato y, como sabréis, es un momento de grandes dudas con respecto a la carrera que se va a elegir. Nosotras, por supuesto, no somos ninguna excepción. Es por eso que ahora, aunque antes estábamos casi seguras, nos empezamos a plantear otras opciones. Y el resultado es que nuestra vida, en estos momentos, se encuentra entre dos mundos muy diferentes, y si vamos por un camino debemos renunciar al otro. Así que, pensando en esto y en lo innecesariamente complicada que es la vida, he decidido escribir este relatillo. Porque siempre hay una opción correcta y no debemos dejarnos guiar por el destino, sino por nosotros mismos... La joven había pasado años y años caminando sin parar por un llano sendero, el camino que había conside...

Al mal tiempo, buena cara

Imagen
¡Hola de nuevo, lectores! Hay momentos en la vida en que parece que el mundo entero se desmorona, y que lo único que queda es un agujero de dolor muy hondo dentro de ti. ¿Conocéis esa sensación? Seguro que alguna vez lo habéis sentido, y es que es normal. Supongo que muchos estaréis pensando que esta entrada será triste y lúgubre, que solo escribo estas palabras para desahogarme y que seré muy pesimista por ello. Nada más lejos de la realidad. Si escribo esto es porque hay que poner al mal tiempo buena cara , y que si pasas por un momento de gran desesperación, la vida te lo compensará con felicidad. Así pues, esta entrada va dedicada a los tristes, para que sepan olvidar el himno de la soledad con una sonrisa. Lo primero que conviene saber es que de todo lo malo siempre se puede sacar algo bueno (por muy difícil que parezca). Porque al estar sumido en la más profunda oscuridad, cualquier mínimo destello de luz brilla como un faro en el mar. Así que debemos centrarnos en ese ...

Parte 4/4: "Ira y soledad"

Imagen
¡Muy buenas, lectores! Antes de ir con la última parte de estas reflexiones, voy a decir un par de cosillas. En primer lugar, como muchos no sabréis de qué reflexiones os estoy hablando, aquí os dejo los enlaces a las tres primeras partes: Parte 1/4: "Dolor"   Parte 2/4: "Sufrimiento"   Parte 3/4: "Indiferencia" Estas reflexiones, aunque sean un poco tétricas, tuvieron su origen en algo que me pasó en la Navidad de 2015 (no os asustéis, ya no estoy molesta ;)). Seguramente os estaréis preguntando por qué he tardado tanto en publicar esta última parte . La respuesta es muy sencilla, y es que lo he ido dejando y dejando hasta ahora. A pesar de todo, nunca me he olvidado de escribirlo; llevo desde entonces con la idea en mente, porque, aunque haya pasado mucho tiempo y ya no sienta lo que sentí entonces, sí lo recuerdo perfectamente. Intentaré poner pronto una imagen en la primera parte , "Dolor", que es la única que no tiene. Si enc...