Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como Sindy B

Amenceres

Imagen
Antes, atardeceres . Agora, amenceres. | Traducción en castellano debajo ^^ | ★★★ Incluso a noite máis eterna remata.  Incluso as sombras que apreixan o teu corazón poden esvaecerse.  Incluso a néboa deixa paso a un mundo ateigado de cor.  Non hai noite infinita que o albor non apague, sempre o albor. Suave e silencioso, achégase á espreita, axexa na penumbra, disuade as tebras. Que tímidos son os amenceres ás veces, créndose débiles, insuficientes para acabar co legado da noite, temerosos. Pero sempre atopan o valor para dar un paso tras do outro, amodiño pero con firmeza. Primeiro é tan só unha tenue luz que non parece rival para a escuridade. Despois é o mundo que esperta do seu letargo.  As sombras e os monstros tratan de fuxir mentres as cores nacen, florecen e expándense. Un suave rosa no ceo acompaña un tímido sol que dubida ó principio, pero que por fin se atreve a amencer. O mundo inúndase de calma e paz, as criaturas do bosque comezan a espertar. Algún paxa...

Atardeceres

Imagen
| Traducción en castellano debajo ^^ | (Os deseamos un feliz inicio de año y que este 2021 sea un poquito menos caótico ❤).  ★★★ Unhas palabras no vento, un adeus no corazón. O alento contido nesa mirada demasiado fugaz, nese sorriso finxido. Un xesto, só un, nun fráxil intento por agarrar o tempo que esvaraba entre os dedos. E o sol esvaecéndose nun espectáculo de luces perfecto para o decorado desa actuación.  O amarelo foi para o sorriso, para as palabras bonitas e as promesas baleiras. Unha desesperada esperanza que tomaba forma nese último encontro, tratando de quebrar o inevitable. Despois o mundo inundouse de laranxa e os sons marcharon, a música cesou, as palabras apagáronse. Só quedaron as miradas, que xa iniciaran un camiño de non retorno. Todos os sentimentos que nunca chegaran a dicirse xuntáronse nese efémero xesto que buscaba a eternidade.  O ceo cambiou, a conexión rompeuse, as miradas separáronse. As cores rosadas do atardecer gritaban en silencio por aque...

Un bico de Nadal / Un beso de Navidad

Imagen
| Traducción en castellano debajo ^^ | (Mención especial a Miree , una artistaza increíble y gracias a la que me animé a escribir esta historia). ★★★ Un bico de Nadal Cando caía a noite, a maxia aparecía. Milleiros de pequenas luces acendíanse nas rúas da cidade. A pesar do frío do inverno, a xente paseaba entre gorros e bufandas, entre luvas e sorrisos. E no medio de toda esa ledicia estaba ela , camiñando sen rumbo por aquelas animadas rúas que recendían a Nadal. Camiñaba amodo, tratando inutilmente de ver as estrelas nun ceo cada vez máis anubrado. As panxoliñas comezaron a soar nunha praza xeada na que os veciños patinaban, mentres o seu corazón se ía arrefriando. Sentíase cada vez máis perdida, que era o que buscaba naquela noite esquecida no tempo? Que era o que o seu corazón anhelaba? As luces que decoraban as rúas brillaron con forza, cada vez máis, as conversas da xente volvéronse máis intensas, case insoportables, as panxoliñas mesturáronse nese remuíño de luz e de son. Caeu ...

12 badaladas

Imagen
| Traducción en castellano debajo ^^ | ★★★ A primeira badalada foi a do nacemento, a xénese da vida, a do principio do fin, pero principio á fin e ó cabo. A primeira foi o comezo da historia, sen a que non existirían as demais.  A segunda badalada foi a do mundo, foron os primeiros pasos e as primeiras experiencias. Con ela descubriu o mundo e os seus segredos, as cores e os sons, a alegría e a pena. Coa segunda badalada comezou a camiñar e xa non puido parar.  A terceira badalada foi a do fogar, foron as ceas en familia, as discusións sen sentido, as bromas compartidas e os paseos co cadeliño que adoptaran. Ou talvez foi a das ceas incómodas e as fuxidas da casa coa escusa de pasear o cadelo. As terceiras badaladas non sempre tocan nun bo fogar.  A cuarta badalada foi a da amizade. Deixouse envolver polo son das campás que lle regalaran un amigo con quen compartir as súas tardes, os seus segredos e os seus sentimentos.  A quinta badalada foi a dos soños infinitos, a...

Ser artista

Imagen
Ser artista. Ser artista es ver castillos en el cielo, es caminar sobre la lluvia y no bajo ella, es respirar y volar al mismo tiempo. Ser artista es sentir cómo la música te recorre por dentro, te sacude, te emociona con cada nota, letra o matiz nuevo que vas descubriendo cuantas más veces la escuchas. Ser artista es buscar historias entre gotas de acuarela, es escribir en servilletas ideas fugaces como las estrellas. Ser artista es una forma de vida en sí misma, es una forma de ver el mundo. Creo que todas las personas tienen algo de artistas, porque el arte no se puede encasillar en dibujar, cantar o escribir, porque arte es una interpretación que le damos a la vida. Ser artista no es dedicarte a una profesión relacionada con el arte, no es un hobby, no es escribir bien o tener una voz bonita. Ser artista es que una sola palabra te pueda remover por dentro, son las ideas imposibles que se empiezan a tejer en tu mente. Son los colores, la música, los sonidos, el temblor antes de la t...

Ruinas | 1 | La princesa que miraba las estrellas fugaces

Imagen
| Traducción en castellano debajo ^^ | ❧  Ruinas, parte 0 ★★★ O ceo encheuse de estrelas fugaces. A princesa Xania contemplounas en silencio desde o seu cuarto, cun doce sorriso, apenas asomada á ventá para non romper o feitizo da noite. Cando a maior parte do mundo durmía, o ceo espertaba e a princesa, que coñecía aquel segredo, trataba de agardar esperta para non perder aquel máxico momento. Moitas só eran pequenos puntos de luz que nun suspiro cruzaban o firmamento, pero tamén había estrelas que deixaban halos espectaculares xusto antes de esvaecerse. Tiña que ser triste a vida dunha estrela fugaz: existir tan só un efémero momento, brillar con todo ese esplendor para desaparecer un segundo despois. Para sempre. Converterse en po esparexido polo vento. A princesa cría que todas as persoas estaban unidas polo po das estrelas fugaces e que algunhas persoas incluso podían facelo brillar de novo. Deixou as cortinas abertas por se a brisa lle levaba un pouco do po das estrelas e sen...

Ruinas | 0 | Solo ruinas

Imagen
¡Hola, personitas del universo! A 40 días de que acabe el año, he recuperado la inspiración y voy a intentar llegar a esas 50 entradas que nos habíamos propuesto como reto. Lo consiga o no, lo importante es que hasta final de año tengo intención de publicar varias cositas por aquí, en especial esta saga de relatos a la que he llamado Ruinas. A continuación os dejo la versión original en gallego y, debajo, la traducción al castellano. ¡Espero que disfrutéis de la lectura! ★★★ Pedras, tan só pedras onde antes se erixira un impoñente castelo. Pedras grandes e pequenas, todas fragmentadas, rotas, consumidas polo tempo. A herba intenta medrar onde xa non hai vida, pero morre no intento, só quedan ruínas. Os vellos camiños desaparecen, a súa non-pegada impide chegar ó lugar no que soñaban as estrelas, no que danzaba o ceo e a noite contaba historias.  Ninguén recorda xa o castelo, a princesa, as cartas. Tampouco se lembran do po das estrelas. Miran o mesmo ceo e non saben que a noite co...

A todos los chicos de los que no me enamoré

Imagen
A ese compañero de clase que te parecía guapo pero con el que apenas llegaste a hablar, además de que ya tenía pareja. A ese chico del supermercado tras el que esperaste en la cola para pagar sin que llegarais a intercambiar una sola palabra, porque que no os engañen, no vais a conocer al amor de vuestras vidas en la cola del súper y a quien le haya pasado es la excepción que confirma la regla. Al chico al que no podías evitar mirar en el autobús o en el metro, imaginando miradas compartidas que no existían. Ese chico con el que te cruzaste por la calle, mientras deseabas que levantara un momento la mirada para que se cruzara con la tuya. Al chico que siempre veías por los pasillos de la facultad, que creíste que se había fijado en ti, pero que desde entonces no volvió ni a mirarte. Al amigo de tu amigo con el que hablaste con tanta naturalidad y del que después descubriste que ya estaba con alguien. Al de la parada de autobús, aquella tarde en la que te preguntabas si llegaríais ...

El llanto de la sacerdotisa

Imagen
¡Hola, personitas del universo! Para despedir este 2019  entre historias, os traigo un relatillo que escribí entre clase y clase. La inspiración puede aparecer en cualquier parte y en este caso ha sido en una clase de gramática cuando ha venido a mí. Una de las propiedades que tiene la lengua es la recursividad , o lo que es lo mismo: una unidad sintáctica puede estar formada por otra unidad igual o más compleja. Por ejemplo, una frase puede contener en su interior otra frase (los lápices de colores, que es una frase nominal que incluye una frase preposicional) o incluso una oración (los lápices que le presté a mi primo). ¿Y a qué viene esto? A que teóricamente, debido a la recursividad de la lengua, se podrían crear estructuras infinitas (frases dentro de frases, dentro de frases y dentro de más frases). Así que se me ha ocurrido intentar crear la frase más larga que haya escrito en toda mi vida, ¡a ver qué sale! Tengo que decir que es posible que haya más de una fr...

Proyectos Octubre 2019

Imagen
¡Hola, personitas del Universo! Me paso por aquí para escribir una breve entrada sobre los proyectos literarios que están ocupando mi mente las últimas semanas. Compaginar la universidad con escribir es un poco complicado, pero las ideas no dejan de crearse en mi mente incluso si no llego a escribirlas, por eso estoy intentando organizarme un poco más para que esas ideas vayan tomando forma y no se queden en simples pensamientos. En el blog tenemos un apartado de Proyectos en el que hemos recopilado nuestras ocupaciones literarias principales. Pero más allá de lo que compartimos por ahí, lo cierto es que en mi caso, mi caótica mente me pone difícil la tarea de centrarme en uno o dos proyectos y normalmente siempre acabo cediendo, empezando otros nuevos y no acabando nada XD. Mi objetivo para 2020 : terminar por fin algún proyecto, que llevo dos añitos sin conseguir hacerlo y admito que es un poquito frustrante. Así que, ¿qué se está pasando por mi cabeza este octubre? P...

Estudar Lingua e Literatura Galegas. 1º ano

Imagen
Ola!! Había tempo que quería escribir esta entrada contando a miña experiencia en filoloxía galega. Veredes, cando aínda ía en bacharelato e estaba decidindo que quería estudar, non atopei nin unha soa páxina ou vídeo de ninguén que contase a súa experiencia. Tiven que guiarme polo que contaban estudantes doutras filoloxías (que me serviron porque as filoloxías dos diferentes idiomas seguen todas máis ou menos a mesma metodoloxía), aínda que a min o que me interesaba era coñecer concretamente o que outras persoas opinaban sobre o grao de Lingua e Literatura Galegas , porque eu estaba entre filoloxía galega ou española. Foto de Lisa Fotios en Pexels Feita esta introdución, creo oportuno comentar que eu estou estudando Lingua e Literatura Galegas na USC , que aínda que é a única universidade que oferta o grao de galego, hai outros graos como o de galego-portugués no que tamén se estuda o galego. Agora mesmo estou comezando o meu segundo ano na carreira, así que a expe...