Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como Historias

Especial Halloween: Sindy y Rush en busca del esqueleto maldito

Imagen
¡Feliz noche de brujas! Hoy os traemos una historieta protagonizada por Sindy y Rush, dos brujitas de doce años que siempre andan metidas en algún que otro lío... Y parece que esta vez han acabado declarando en un juicio. ¡Feliz lectura! ✹☆✹ J : … Sindy : Pues... todo comenzó en una noche de luna llena. Y como todo el mundo sabe, o eso me dijo Rush, es tradición entrar en una mansión maldita las noches de Halloween con luna llena. Rush : Es una tradición. ¿No la conocíais? ¿Qué clase de brujos sois? Perdón, perdón, su Excelentísima Señoría Brujeril y miembros del Mágico Jurado. J : … Sindy : ¡No lo ha dicho con mala intención, discúlpenos! Son los nervios de estar siendo juzgadas y eso… Pero como le decía, había luna llena… J : … Rush : Lo siento, señoría, pero todos los detalles de esta historia son importantes. Es como si no le contásemos que en la segunda planta una momia nada simpática se prendió fuego en las vendas por accidente. No es que nosotras la empujásemos sin querer contra...

Agua para los Dioses ~ Escena 1ª

Imagen
¡Hola, fantasiófilxs! ¡Feliz Navidad! Entre estudiar y estudiar he decidido pasarme por aquí para traeros la primera parte de un relato que escribí este verano. ¡Espero que os guste! (Especialmente a ti, Sindy, que salen más estrellas que otra cosa 😉).   ⭑⋆★✶✷✶★⋆⭑   La primera vez que las Estrellas se fijaron en ella no estaba tan lejos del cielo como una vez lo estuvo. Ninguna de ellas pudo entonces intuir que llegaría el día en que aquella muchacha ocuparía un lugar entre ellas, y que los más soñadores crearían historias sobre su origen, si bien sus dedos ansiosos de leyendas nunca podrían llegar siquiera a rozar lo que verdaderamente sucedió. La joven, aunque ya nadie lo recuerde, se llamaba Nesea. Ella era una nereida, una Hija del Agua, y, como tal, su lugar estaba en las profundidades del mar, no en el alto cielo que cubría el mundo con su misterioso manto. Así se lo habían enseñado, al menos, aunque ninguna de esas palabras pudo hacer nunca mella en el corazón de la jo...

Un bico de Nadal / Un beso de Navidad

Imagen
| Traducción en castellano debajo ^^ | (Mención especial a Miree , una artistaza increíble y gracias a la que me animé a escribir esta historia). ★★★ Un bico de Nadal Cando caía a noite, a maxia aparecía. Milleiros de pequenas luces acendíanse nas rúas da cidade. A pesar do frío do inverno, a xente paseaba entre gorros e bufandas, entre luvas e sorrisos. E no medio de toda esa ledicia estaba ela , camiñando sen rumbo por aquelas animadas rúas que recendían a Nadal. Camiñaba amodo, tratando inutilmente de ver as estrelas nun ceo cada vez máis anubrado. As panxoliñas comezaron a soar nunha praza xeada na que os veciños patinaban, mentres o seu corazón se ía arrefriando. Sentíase cada vez máis perdida, que era o que buscaba naquela noite esquecida no tempo? Que era o que o seu corazón anhelaba? As luces que decoraban as rúas brillaron con forza, cada vez máis, as conversas da xente volvéronse máis intensas, case insoportables, as panxoliñas mesturáronse nese remuíño de luz e de son. Caeu ...

12 badaladas

Imagen
| Traducción en castellano debajo ^^ | ★★★ A primeira badalada foi a do nacemento, a xénese da vida, a do principio do fin, pero principio á fin e ó cabo. A primeira foi o comezo da historia, sen a que non existirían as demais.  A segunda badalada foi a do mundo, foron os primeiros pasos e as primeiras experiencias. Con ela descubriu o mundo e os seus segredos, as cores e os sons, a alegría e a pena. Coa segunda badalada comezou a camiñar e xa non puido parar.  A terceira badalada foi a do fogar, foron as ceas en familia, as discusións sen sentido, as bromas compartidas e os paseos co cadeliño que adoptaran. Ou talvez foi a das ceas incómodas e as fuxidas da casa coa escusa de pasear o cadelo. As terceiras badaladas non sempre tocan nun bo fogar.  A cuarta badalada foi a da amizade. Deixouse envolver polo son das campás que lle regalaran un amigo con quen compartir as súas tardes, os seus segredos e os seus sentimentos.  A quinta badalada foi a dos soños infinitos, a...

Ruinas | 1 | La princesa que miraba las estrellas fugaces

Imagen
| Traducción en castellano debajo ^^ | ❧  Ruinas, parte 0 ★★★ O ceo encheuse de estrelas fugaces. A princesa Xania contemplounas en silencio desde o seu cuarto, cun doce sorriso, apenas asomada á ventá para non romper o feitizo da noite. Cando a maior parte do mundo durmía, o ceo espertaba e a princesa, que coñecía aquel segredo, trataba de agardar esperta para non perder aquel máxico momento. Moitas só eran pequenos puntos de luz que nun suspiro cruzaban o firmamento, pero tamén había estrelas que deixaban halos espectaculares xusto antes de esvaecerse. Tiña que ser triste a vida dunha estrela fugaz: existir tan só un efémero momento, brillar con todo ese esplendor para desaparecer un segundo despois. Para sempre. Converterse en po esparexido polo vento. A princesa cría que todas as persoas estaban unidas polo po das estrelas fugaces e que algunhas persoas incluso podían facelo brillar de novo. Deixou as cortinas abertas por se a brisa lle levaba un pouco do po das estrelas e sen...